sznurcia blog.

mała wstawka z dwudziestolecia. part. 2

2012-01-24T23:24:00.002+01:00

Dorzutka. :) Zdjęcia już wybrane, jutro wywołujemy!

edit:
Właśnie widzę, że niektóre zdjęcia otwiera w złym formacie, ale to nic, i tak niedługo podpisują ACTA...

24 stycznia 2012

mała wstawka z dwudziestolecia.

2012-01-23T17:56:00.001+01:00

Jest czarno-biało, jest winieta, jest szum. Tyle na pierwszy rzut.

23 stycznia 2012

fioletowy spojler.

2012-01-06T19:20:00.001+01:00

Taki spojler ze studniówki + koronki. Zimnoo tam dzisiaj było.

Przerwij na chwilę pisanie wierszy, malowanie obrazów, rozmowy o surrealizmie, zastanów się naprzód czy to czy to cię nie nudzi, sprawdź, czy to wszystko jest dla ciebie takie ważne, pomyśl, czy nie będziesz bardziej autentyczny, swobodny i twórczy lekceważąc bogi, do których się modlisz.
— Witold Gombrowicz

6 stycznia 2012

poświątecznie.

2011-12-27T15:20:00.000+01:00

Ciężkie to były święta. Dlatego fot świątecznych nie będzie. Tylko Nikodem.

szeroki łuk.

2011-12-14T22:48:00.002+01:00

Ostatnio czuję się tak, jakby ten cały świat, cholerny system rzeczy mnie unikał, obchodził szerokim łukiem, byle tylko mnie ominąć i pójść dalej. To tak jakby ktoś podmienił tabliczkę z imieniem i nazwiskiem na drzwiach mieszkania, jakby przestawił znak drogowy i wskazał nim całkiem inną drogę, jakby przemalował szlak turystyczny z czarnego na niebieski i pozostawił sam na sam z klęską, mając na celu wybicie mnie z rytmu, wyrzucenie poza granice świadomości.
Życie kpi z naszych planów. Jeśli daje szansę, to po chwili ją odbiera, nie dając chwili na zastanowienie, nie dając chwili na wzięcie oddechu, na mrugnięcie okiem. Podstępnie zostawia wspomnienia by ich się uczepić. Ale część osób, z którymi miałam ostatnio okazję porozmawiać troszkę poważniej, wie, że mam zamiar podziałać. Zrobić coś z sobą. Mimo wszystko. Także świecie szykuj się, nachodzę!

Adulec, dzięki za towarzystwo!

14 grudnia 2011

ania x3.

2011-12-11T21:32:00.005+01:00

Ciężkie czasy nastały. Zniknęły wszystkie zdjęcia z mojego bloga, nie wiem jak to się stało, w każdym razie nie moja to robota. Straciłam cały fotograficzny dorobek, który tutaj publikowałam. Aktualnie staram się uzupełnić notki, ale wiadomo nie wszystkie zdjęcia mam zachowane. Część jest nie do odzyskania. Jestem rozżalona i zła, to chyba tyle w temacie.

Dziś bez pointy, za dużo nahejtowałam w ten tydzień, by jeszcze silić się na literackie, pseudometaforyczne zakończenia; zostawiam was więc z waszymi myślami, może kiedyś spotkamy się na skraju świata.

11 grudnia 2011

zamarznięte rączki.

2011-11-13T18:43:00.004+01:00

Jutro poniedziałek.
Jutro poniedziałek.
Jutro poniedziałek.

13 listopada 2011

pączek, jesień, ania i aparat.

2011-11-12T18:15:00.004+01:00

Ho ho ho! Trochę czasu zleciało. Trochę wypadłam z wprawy. Trochę straciłam poczucie smaku. Ale wracam do gry. Prawko zdane to i czas na zdjęcia trzeba wygospodarować. Dlatego łapałyśmy dzisiaj ostatnie (względnie) ciepłe chwile jesieni.

Przeczytałam, że jeżeli chce się być dobrym, to nic nie stoi na przeszkodzie i zawsze, ale to zawsze można zacząć wszystko od początku i bycie dobrym można zacząć ot tak, troszkę zapominając o przeszłości, jednocześnie wyciągając z niej gruntowne wnioski. To chyba zacznę sobie, znowu.

12 listopada 2011

slovakia part.2

2011-09-05T23:00:00.006+02:00

Wrzesień. Wciąż funkcjonuje w towarzystwie seksownej grypy. Jutro czeka mnie matura z rozszerzonej matmy, próbna co prawda, ale moje umiejętności kończą się aktualnie na wyliczeniu delty.
Jeszcze wczoraj wieczór czuć było sierpień, nagrzany beton i słońce trzaskające po twarzy. Dziś nie dosyć, że nas zalało doszczętnie, to jeszcze powietrze zrobiło się przenikliwe, a każdy oddech powoduje lodowe szpilki wbijające się w płuca.
Niedługo jesień, a ja coraz bardziej ją lubię. Lubię szurać butami w opadłych liściach, a pierwsze przymrozki niosą ze sobą perspektywę niesamowitej frajdy deptania po zamarzniętych kałużach. Dobra, kłamałam. Z jesienią wiąże się szkoła. A poza tym zwyczajnie nienawidzę zimna, deszczu, szarości i pluchy. W kieszeni kurtki zawsze trzymam zapalniczkę; toczę ją w dłoniach, wydaje mi się, że wtedy jest cieplej.
O dziwo w tym roku szkoła okazała się być celnie wymierzonym policzkiem. Pobudziła i otrzeźwiła. Nagle jakby słońce zaczęło jaśniej świecić, ptaki głośniej śpiewać, kawa bardziej smakować, sen stał się spokojniejszy, nawet muzyka stała się jakby bardziej odczuwalna. Poczułam się, jakby ktoś wyciął mi wrzoda, który męczył mnie od dwóch lat. Matura!

5 września 2011

slovakia!

2011-08-28T11:31:00.003+02:00

Po takich wakacjach następuje niesamowity przypływ pozytywnej energii w pewnym stopniu powiązanej z faktem, że jest się te kilka kilo leżejszym i kilka kilo sprawniejszym.
Takie wyjazdy mają jakąś swoją magię, zapach kiełbas, dźwięki gitary i blask pochodni.
Świecą się nam oczy, świecą się gwiazdy, świecą się dzwoniące rozpaczliwie komórki, na które nikt nie zwraca uwagi. Magia, zechciałoby się rzec. Niestety to tylko połączenie nocy, braku snu, kilku złudzeń optycznych i paru wyrazistych zapachów. Wszystkiego, co przeminie wraz ze wschodem słońca, pozostanie tylko jakaś reszta, która jeszcze nie zdążyła umknąć.Idąc stromo pod górę w tym surowym upale, uświadomiłam sobie, że idealistyczny świat, jaki tworzy wyobraźnia to cios wymierzony w moje postrzeganie rzeczywistości. Bynajmniej nie chodzi tu o to, że chcę być księżniczką, czy tam skakać po chmurkach. Mam na myśli znajomych - nie doceniam ich, bo w głowie mam inne, lepsze wyobrażenie, o tym jak to wszystko powinno wyglądać. Podświadomy niedosyt zbyt często kradnie moje zadowolenie z udanego spotkania, no i oczywiście wypełnia przekonaniem o niesprawiedliwości świata. Raz jestem tego świadoma bardziej, raz mniej, ale to mnie właściwie nie opuszcza.
Choć może to nie tak, że nie doceniam, tylko wciąż chcę więcej i więcej? Gdybym wkładała choć trochę wysiłku i zaangażowała się w zmienianie swojego świata, pewnie miałabym już ostrą zadyszkę i rozrusznik pod lewym cycem. Na (nie)szczęście ograniczam się tylko do snucia planów, myślenia i wzdychania. Ot, taki ze mnie leń. Jest okay. Niech sobie wieje nudą, jak musi. Poczekam na swój moment.

To były udane wakacje, udane, po prostu.

28 sierpnia 2011

fanatyzm, kicz i komercja.

2011-07-30T23:50:00.009+02:00

Pojawiła się u mnie ostatnio przemożna ochota, by wyrzucić z siebie różne bzdury. I tym razem nie mówię tutaj o uczuciach i innych pochodnych, a raczej o moim punkcie widzenia na pewne sprawy. Konkretnie mam na myśli falę kultu maryjnego, która dosłownie ZALAŁA Krotoszyn. Peregrynacja!
Stragany z zestawami Maryjka + wstążki. Odwrotnie przywieszone flagi papieskie. Zablokowane drogi przez uliczne nabożeństwo liczące 50 osób. Rozpraszające kierowców napisy na każdej lampie. Obłudnie oklejone szyby w domach.
Śmierdzi fanatyzmem, kiczem i komercją.
Duchowe przeżycia miałam, ale takie, że już nawet przestaje dziwić to, że do Kościoła coraz bardziej mi nie po drodze.

Poza tym nie dzieje się nic. Wieje wiatr. Odgarniam włosy z oczu. Głupi wiatr.
O nie, pyta się mnie o drogę. Dżizas, łażą, szturchają, patrzą, nie patrzą i jeszcze - akurat mnie - pytają o drogę. Gdzie masz iść? Idź pan z duchem czasu, idź se na dno, idź torbami, nawet za ciosem se idź, bylebym ci nie musiała tłumaczyć jak tam trafić. Brzydko dzisiaj pada deszcz, brzydkie są kwiatki, brzydki widok z okna.
Jeśli chcesz, kochanie, to przychodź. Chętnie poznam. Ale ja po tobie naczyń zmywać nie będę.

Najprawdopodobniej nic nie pojawi się tutaj do czasu mojego powrotu z górskich podbojów na Słowacji. Po drodze czeka mnie jeszcze Woodstock, więc tak de facto nie mam kiedy wyskoczyć na jakąkolwiek sesje. Nie ma żalu, koniec sierpnia będzie zdjęciowo owocny. Taką mam przynajmniej nadzieje.

26 lipca 2011

urodzinowe zaległości.

2011-07-26T23:05:00.007+02:00

Zdjecia z 20 lipca. Zrobione z wykorzystaniem mojego nowego, genialnego statywu! Dzięki za wszystko, ziomki! :)

Dzisiejsza notka nie ma żadnej wartości intelektualnej/artystycznej więc ze “spostrzeżeń bardzo luźnych“; dodam tylko, że najwidoczniej teraz łaski święcą fejsbukowe bluzy czy tam tłitterowe buty. Jeszcze jeden event, na którego nabierze się jakiś naiwniak, a obiecuje, że znajdę frajera, który to wymyślił i roztrzaskam mu łeb.

26 lipca 2011

niepublikowane.

2011-07-18T00:39:00.005+02:00

I spokój. Spokój jest. Biegam.
Bieganie jest trochę jak taniec. Pierwsze ruchy niepewne, niewprawne, powolne poszukiwanie rytmu w każdym kroku. Muzyka w słuchawkach dyktuje tempo, góra dół, stopa za stopą, raz dwa, pięty uderzające lekko o podłoże. I już go mam, rytm jest mój. Płynne, zsynchronizowane ruchy, ciało bawi się muzyką, płuca wypełnione powietrzem. Harmonia z samą sobą. Słońce łaskocze łydki, deszcz chłodzi policzki. I biegnę. Nieważne dokąd. Nieważne jak. Po prostu biegnę. Jest tylko bieg. Tylko ja. Nie ma ludzi. Świat znika. Jestem muzyką, własnym rytmem. Krok za krokiem. Nuta za nutą. Byle dalej. Uciec od smutku. Uciec od myśli. Zostawić w tyle wątpliwości. Biec szybko, aż do utraty tchu. Szybciej. Z całych sił. Gonić słońce, zanurzyć w wolności, schwytać radość. Nigdy nie przestawać. Krok za krokiem. Nuta za nutą.

Chyba to lubię.

18 lipca 2011

kariny i inne.

2011-07-07T22:18:00.004+02:00

Dobrze mi było. Jest. Gąszcz bloków i pochód szarych twarzy już kompletnie mnie nie wzrusza. Niech sobie będą. Liczy się jedno. Ja mam po co tu być.
A czasem nawet spadnie deszcz.

A teraz wybaczcie, idę się zastrzelić pistoletem na wodę.

7 lipca 2011

zarudziło się.

2011-06-16T20:35:00.005+02:00

Rude zdjęcia pstryknięte ręką niejakiej Kariny G., która znaleźć można tutaj.

Natomiast obróbka to już moje brudy.

Moja dzisiejsza pani fotograf:

Zrudziałam trochę i to chyba jedyny news ostatnich dni.

Świat się kręci wokół Ciebie. Włos też chętnie kręci się wokół palca - bo to takie praktyczne - i banalne. A ludzie kochają banały.
I wiele innych. Społeczeństwo wielbi też zdjęcia centralnie wykadrowane i piosenki śpiewane na jedno kopyto. Dalej tym tropem: żelki z hipermarketu, czerwone znicze na grobach i wierszyki z częstochowską miłością koniecznie zakończoną rozpaczliwym wielokropkiem... Lubią też psy, które podają łąpę i Panów, którzy od siebie różnią się tylko tym, że niektórzy zapytają o imię, zanim spróbują Cię przelecieć. I nie chodzi o każde "piękna", które słyszy się w życiu, nie o ten gwizd czy komentarz o nogach.

Jestem jak Ci wszyscy - przewidywalna, nudna, powtarzalna, wlepiona w schemat jak guma do rogu ławki.

Świat się zatrzymał. Poprzeczka zawisła. Tutaj utkwiło coś znacznie głębiej. I to jedna z tych drzazg, która nie znika nawet po odrąbaniu ręki.

16 lipca 2011

może morze?

2011-06-14T18:04:00.002+02:00

Trochę czasu wylegiwałam się ostatnio nad morzem. Myślę, że zdjęcia wystarczą jako podsumowanie nadmorskiej bujany. Tak czy owak, nie mam ani czasu, ani ochoty na wielkie rozpisywanie.

Jest, kwa, dobrze. Dlatego na zakończenie mój smajl:

14 czerwca 2011

takie tam na papie.

2011-06-05T14:05:00.005+02:00

takie tam na papie. :D

Zestawienie 'stare magazyny + brud + policja' okazuje się być niezwykle emocjonujące. Ale czego się nie robi dla kilku zdjęć.

5 czerwca 2011

na baczność przed samą sobą!

2011-06-02T22:34:00.009+02:00

Bo czasem rozmawia Ci się z kimś tak dobrze, że chciałbyś nigdy nie przestawać, jednocześnie kończąc już, wracając do wirtualnych głupot, w rytm pseudo-muzyki średnich lotów
Bo czasem nie potrafisz odpocząć, musisz poczuć na sobie powiew ulgi, że to już wszystko za Tobą i co najważniejsze - już nie wróci więcej.
Bo czasem chcesz gotować się wśród przyjaciół.
Bo czasem myślisz, że jesteś naprawdę niezły, dałeś z siebie wiele i przeraża Cię myśl, co by było, gdybyś dał z siebie wszystko.
Bo czasem stwierdzasz, że Twoje włosy bywają jak dzieło sztuki, zwłaszcza z bliska.
Bo czasem nie wiesz jak skończyć z kimś znajomość, w zasadzie wcale jej nie kończąc, chciałbyś po prostu wrzucić na luz i poczuć wiatr we włosach. A najlepiej wieje w pojedynkę.
Bo czasem zdajesz sobie sprawę z tego, że wszystkich wkoło można ochujać. Siebie samego też.
Bo czasem masz w dupie tak wiele rzeczy, że robi się niewygodnie.
Bo czasem naprawdę coś Cię zaskakuje. Stwierdzasz wtedy, że świat jest piękny, a życie to coś bajecznego.
Bo czasem robi Ci się przykro, że nikt wokół Ciebie nie potrafi chłonąć tego tak jak Ty.
Bo czasem stwierdzasz, że musisz się zmienić, bo robisz takie rzeczy, że nie możesz o nich powiedzieć najlepszej przyjaciółce, a chciałbyś powiedzieć jej wszystko.
Bo czasem wiesz, że liczy się tylko teraz i tu.
Bo czasem czujesz się dobrze. Po prostu.
Na baczność przed samą sobą!

2 czerwca 2011

koń bez uszu.

2011-05-25T20:51:00.004+02:00

Karolinowy dodruk:

Są teraz takie dni, że siedzisz, pijesz kawę a nagle wychyla się koń bez uszu w opasce rambo. Uśmiecha się do ciebie i wtedy wiesz, że wszystko będzie dobrze.

25 maja 2011

kusy przewrót, kamracie.

2011-05-08T20:06:00.003+02:00

Bujana po domu bez ścian.

"Kiedy kogoś kochamy i nie ma to sensu, stajemy się kanapką którą mama spakowała nam do szkoły w plecak i o której przypominamy sobie po tygodniu."

8 maja 2011

jest ciepło.

2011-04-29T19:30:00.007+02:00

Mjuzikal.

bakstejdż:

treść właściwa:

oraz dorwani za kulisami:

Wiosna w terenie:

I na tym się kończy cała moja foto-wena. Tyle.

W moim (wojskowo)zielono-(groszkowym)zielonym pokoiku na dobre rozpanoszyły się pajęczyny. Wysłużoną tapicerkę miękkiego łóżka pokryła gruba warstwa kurzu. Herbata w wyszczerbionym kubku już wiele dni temu wystygła, osiadła brzydko na brzegach naczynia i zeszpeciła je, zostawiając ciemne ślady, których nikt nie ma ochoty doczyścić. Tulipany w szklanej butelce na stoliku upływ czasu zamienił w wysuszone badyle. Za stoliczkiem myszy uwiły gniazdko.
Właściwie to nawet nie jest mi wstyd, że zostawiłam ten pokoik na pastwę czasu. Nic nie wskazuje też na to, by ten stan miał ulec zmianie w najbliższej przyszłości. Teraz wpadam tylko na chwilę. Po to, by uchylić okno i wpuścić do środka trochę świeżego powietrza. Na pewno jeszcze tu wrócę, bo trzeba by usunąć ta gigantyczną hałdę ubrań z krzesła. Nie będę przecież tego miejsca wynajmować czy burzyć. Potrzebna mi odskocznia, taki awaryjny kawałek własnej przestrzeni, na wypadek, gdybym znudziła się wiosną.
Ciągle czuję taką palącą potrzebę opowiadania ludziom o swoim życiu, o sobie. Potrzebni mi ludzie, do których mogę mówić i którzy chcą mnie słuchać. Miejsce, w którym mogę się uzewnętrzniać, wyrzucać z siebie słowa, dławiące mnie od środka i domagające się ujścia. Z nie-pisaniem nie czuję się dobrze. Martwię się, bo wydaje mi się, że to, czego nie zdążę uwięzić w zapisanych słowach, bezpowrotnie tracę, przecieka mi to przez palce. Nie mogę wrócić do tego, co się działo i o czym nie napisałam. Zostają mi nędzne, wyblakłe i rozmyte obrazy w głowie. Z drugiej strony nie ma o czym mówić, a jeśli jest, to nie dla wszystkich ta wiedza. Natomiast z rzeczy, o których mogę mówić to:

mam ochotę popełnić samobójstwo przez wzgląd na wyskakującą (non stop!) na jutubie reklamę podpasek z frajerską muzyką
fryzjer, który mnie dzisiaj obcinał miał takie świetne dłonie, że nie zwróciłam uwagi na to co nimi wyczynia. i tak oto zostałam oszpecona
mam mega fazę na ten kawałek

Tak czy owak jest ciepło. I to aktualnie główny pozytyw.

29 kwietnia 2011

talenty.

2011-04-17T14:02:00.002+02:00

Zuza Pernak:

Olga Rybakowska:

The Wasted:

I Krzychu:

Tamtadam, zdjęcia z wczorajszych Krotoszyńskich Talentów i koncertu The Wasted. Jak zwykle kiedy robię zdjęcia w naszym kinie, myślałam, że krew się poleje: raz za ciemno, raz za jasno, ktoś pakuje Ci się w kadr, kurz. A pfu. No, ale ostatecznie wybrałam co nieco.
Jest dobrze, byle do świąt.

17 kwietnia 2011

pejzażyk taniego świata.

2011-04-16T16:11:00.006+02:00

Wybrałam się na zdjęcia z myślą o pszczołach i motylkach, a trafiłam na łabędzie. Uczciwa wymiana.
Właściwie to dawno już nie byłam tak zmęczona jak dzisiaj. I oczywiście zamiast leżeć w wygodnym łóżeczku pod cieplutką kołderką i z poduszką pod głową najpierw wybrałam się nad staw, a teraz siedzę i przeglądam zdjęcia. Jak zawsze.

16 kwietnia 2011

gfghgserf - tytuły są beznadziejne.

2011-04-06T14:34:00.003+02:00

Wróciłam, aqgbwhdewjkkw! Wróciłam do życia. Ważę 100 kg, mam romans z Bridget Jones, do tego przypomniało mi się, że nie lubię bezosobowości.
Ogólnie rzecz biorąc zapuściłam się jak agrest za moim garażem. Jestem odosobnionym gatunkiem homo sapiens z duchowością Vincenta van Gogha.
Wczoraj było jakoś dziwnie. Ciągnęłam swoje nogi publicznym chodnikiem. Twarz pękła mi od nawału niczego. Zatrzymałam się, usiadłam na krawężniku i poczęłam topić się w asfalcie. Topiłam się długo i namiętnie. Nieważne, że nie miałam twarzy, a moja potylica odbiła się od betonowych płyt chodnika. Smycz poszła w odstawkę, a przyszła rozkoszna wolność, która i tak nie wychodzi mi na dobre.
Mózg odłączony od zasilacza.

6 kwietnia 2011

tele-rzeczy.

2011-04-05T14:32:00.002+02:00

Zaczynam wierzyć w tele-rzeczy.Powoli, bo powoli - ale jednak.
Dnia pewnego - w niejaki poniedziałek - szła sobie Ja ulicą, szła, szła, szła i rozmawiała z Nim przez telefon.
W ręce kubek z kawką, na ramieniu drynda sobie torebka, wirując wokół własnej osi, a między tym samym ramieniem a uchem - przytrzymany telefon, przez który właśnie - wyżej wymieniony - duet rozmawia.
Torebka w swoim zawirowanym tańcu zakręciła się zbytnio i Ja w dziwnych podrygach próbowała ją naprostować na słuszną drogę bycia posłuszną, w rezultacie wylewając na siebie kubek z kawą.
Nim został zrypany z góry na dół, za oblewanie Ja kawą - można w sumie uznać, ze to jego sprawka.
Szczególnie, że gdy Nim dowiedział się, że tak właściwie to plama wygląda jak poczyniona specjalnie - niezbyt się przejął, za to tryskał przez telefon dumą, mocząc Ja ucho, że udało jemu się czynić artyzm na odległość.
Nieporadność nie boli.

Tak mi się właśnie przypomniało, że ostatnio ktoś mnie klepnął w sprawie różnych czwórek. Oto te moje:

4 rzeczy, które mnie pasjonują

ludzie
fotografia
matematyka
rysunek

4 rzeczy, których nauczyłam się w ostatnim czasie

przepraszać
to, że idąc czyimiś śladami, nigdy go nie wyprzedzę
szacunku do siebie
czasami lepiej się nie odzywać

4 słowa/sformułowanie, które często mówię

generalnie
siema suczki
ogarnij motyw
to jest koniec

4 miejsca, do których chciałabym pojechać

Pomnik Pomordowanych Żydów Europy w Berlinie
pustynie Arizony
Tadż Mahal
Machu Picchu

4 rzeczy, które robiłam wczoraj

piekłam pizzę
próbowałam zrozumieć zajebistość indukcji elektromagnetycznej
miałam fazę na zremiksowany kawałek White Lies'ów "Death"
doczytywałam "Lalkę"

4 rzeczy, które kocham we wiośnie

zapach ziemi
uczucie kiedy budzi mnie słońce, a nie budzik
zdjęcia!
świadomość, że do wakacji już bliżej niż dalej

4 rzeczy na mojej liście pragnień

standardowo być szczęśliwą
nauczyć się tańczyć
skończyć 18 lat, zdać maturę i wypieprzać z tej dziury
żeby się rodzicom dobrze żyło

Ja jednak nie klepie nikogo, tak po prostu.

5 kwietnia 2011

jaka ładna pogoda.

2011-04-03T19:32:00.004+02:00

Ostatnimi czasy było tu raczej smutnawo, teraz muszę nauczyć się pisać od nowa. Sztywne, nieposłuszne palce potykają się na klawiaturze. Niemożliwe, że kiedyś tak łatwo znajdowałam słowa.

Byle nie pisać o emocjach.

Byle nie pisać o emocjach.
Byle nie pisać o emocjach.

Jaka, kurwa, ładna pogoda.

Żaby nie są fotogeniczne.

3 kwietnia 2011

wiosnowstąpienie.

2011-03-21T20:25:00.001+01:00

Dziewczyna rozłożyła się na wilgotnej, niemrawej (jeszcze!) trawie. Obgryzając z przejęcia paznokcie, wracała do swoich ukochanych Mraz'owych kawałków.

Nie brakowało jej miłości, nie znała (zbyt wielu) śmiertelnych chorób. Wylegiwała się w swojej wiosennej kurteczce wśród malutkich, paskudnych robaczków i czuła się jak księżniczka. W jej uszach dyndały guzikowe kolczyki, a ona była w tym wszystkim odrobinkę zepsuta. Słońce, robactwo i wilgotna od ziemi kiecka. Mnóstwo szczeniackich, materialnych, rozpieszczonych uśmiechów, spośród których każdy był w jakiś sposób niepowtarzalny. Zostało jej do spełnienia życzenie ostatnie, i o to ostatnie właśnie toczyła się w jej głowie wojna... Gdyby kocur znajdował się gdzieś w pobliżu, z pewnością szyderczo błysnąłby zębami. Gołębie złowieszczo nastroszyłyby piórka. Ale nie było kocura, gołębi i pierdolić tą całą wojnę. Wiosna jest!

Mam ochotę założyć rano dres, sportowe buty i biegać słuchając podstarzałych rockmenów, wziąć prysznic, założyć horrendalnie wysokie obcasy i wsiąść w autobus odczytując plan dnia ze swojego szpanerskiego blackberry.

Jednak nie mam fajnych sportowych butów, ani blackberry, ani autobusu do szkoły.

A już przede wszystkim nie mam planu dnia.

zawalcz.

2011-02-12T20:41:00.004+01:00

Słucham naprzemiennie tego kawałka (z Tarzana!) i tego kawałka. To leczy mi głowę.

Na 65 godzin świat stanął do góry nogami. W tym czasie nastąpiło trzęsienie ziemi, tsunami i deszcz spadających gwiazd. Setki uśpionych motyli wzniosło się w powietrze, a ja czułam każdy trzepot ich skrzydeł.

Dobra, kłamałam. To były beznadziejne 65 godziny, a w ciągu ich trwania nie było żadnego wielkiego wybuchu, ani jednej powodzi, nie nastąpiła nawet żadna katastrofa, nie olśniło mnie, nie napisałam książki, nie zakochałam się, ani nawet nie podjęłam żadnej wspaniałomyślnej decyzji. Szczytem moich możliwości było ogolenie nóg.

Zawalcz o to, kurwa. Po prostu zawalcz.

dzisiaj.

2011-02-06T13:59:00.002+01:00

Naprawdę go uwielbiam. Mimo, że generalnie dzieci nie znoszę.

Dzisiaj:

przekleństwa: 0
wypite kawy: 3
baaardzo ważne rozmowy: 1
dobre uczynki: 2
znalezione rajstopki dziecięce: 1
uśmiechy: miliooony!

dla nas wieczność to za mało.

2011-02-02T13:29:00.003+01:00

Cudowne cztery dni. I tak oto po raz kolejny wracam o 100% pozytywniejsza. No ale o to chyba w tym chodzi.

Zdjęcia (w miarę moich możliwości) chronologicznie.

I w tym momencie uroczyście obiecuję, że nigdy więcej nie powiem, że Krotoszyn to zadupie.

Tak mi się właśnie przypomniało, że zostawiłyśmy tam to płótno...

Wygrzebałam z szafy ciepłe rękawice, ubrałam dwie pary ciepłych skarpet, dwa ciepłe swetry, ciepłą czapkę, długi szalik, grubą kurtkę i wysmarowałam się kremami. Wyglądałam jak Eskimos i poruszałam się jak pingwin. Pełna dobrych chęci i przyjaźnie nastawiona do świata taszczyłam swój wspaniały aparat i bujałam się po górach. Do tego kupa wspaniałych ludzi, słońce i piękne widoki. Tak właściwie to chyba zdjęcia mówią wszystko co chciałabym powiedzieć. Było bajecznie. I chyba na tym powinnam zakończyć.

niuniuś.

2011-01-24T22:06:00.002+01:00

Dzisiaj tak sobie marzyłam, że siedzę na rozgrzanym betonie w słoneczny, ciepły dzień i nie nie mam nic do zrobienia. Nie żartuję. Uwielbiam cieplutki beton, a nawet jestem od niego uzależniona. Dlatego tak mi pilno do słońca. Niestety - ciepłego, słonecznego dnia i rozgrzanych płyt ani widu, ani słychu. Jestem wiecznie zmęczona i mam stale podkrążone oczy. Wyglądam strasznie. Ale wracając do tematu - ja naprawdę lubię śnieg (wiecie - śnieżki, bałwany, sanki...) mimo, że ostatnio ciągle na niego narzekam i rzucam klątwy. Tylko, że tak faktycznie to nie ma śniegu, jest tylko jakaś szara breja, która po nim pozostała. Miałam nawet taki chytry plan zrobić szmacianą kukłę symbolizująca śnieg i wywieść ją gdzieś daleko (co miało mu powiedzieć - bądź sobie gdziekolwiek, byle nie tutaj), ale niestety nie wiedziałam jaki kolor oczu ma śnieg, wobec czego zostało mi czekanie na pierwszy dzień kalendarzowej wiosny i topienie marzanny.

343 dni.

2011-01-22T19:48:00.002+01:00

343, tyle dni do zmarnowania pozostało w 2011.

Ogarnęła mnie jakaś taka dziwna potrzeba na strzelanie zdjęć. Jako, że jestem dziś uziemiona w domu, czasu było aż nadto. W ramach dziwnych porządków znalazłam dzisiaj cały wór zabawek z dzieciństwa.

I Smerfy! Cała gigantyczna kolekcja:

I zdjęcie w ramach moich gorących uczuć dot. Batmana. I nie mam tutaj na myśli ani Christiana Balea, ani Michaela Keatona, tylko zwykłego komiksowego superbohatera. Właśnie, muszę jeszcze poszukać tych komiksów, koniecznie!

Zimno i mokro. Pada. I wieje. Ciągle. Tyle czasu psuje się pogoda, że już jestem nią przygwożdżona. Demotywuje mnie pogoda. Demotywuje mnie monotonia. Demotywują mnie ludzie, którzy w czasie krótkiego jesienno-zimowego dnia wykonują automatycznie codziennie te same czynności. Funkcjonuje już tylko dzięki małym radościom i oczekiwaniu na nadchodzące ferie. A jeśli już jesteśmy przy małych radościach to sprawdź to.

343 dni, tyle dni pozostało do zmarnowania.

didżej wiadomka.

2011-01-11T16:11:00.010+01:00

Co do powyższego to tylko tyle, że na zdjęciu (rozciągnięta) Majson, Roxi, ja i (również rozciągnięta) Karola.

Dzidżej Wiadomka.

3:00?

Podobno to Co pisze to wymuszony szit. Serio?

Tak sobie myślę, że mimo przemokniętych butów, to był świetny początek nowego roku. Miałam sukienkę i świetne towarzystwo, miałam tańce, miałam fajerwerki. Miałam sylwestra takiego jaki powinien on być. Dzięki.

Zauważyłam u siebie pewną skłonność, która pogłębia się z wiekiem. Lubuję się w rozpoczynaniu wszystkiego. Może to być rozpoczynanie wielkiego przedsięwzięcia (choć takich jest pewnie najmniej, o ile w ogóle są), przygody, mniejszego przedsięwzięcia (takie tam wymysły typu: "narysuję Wojewódzkiego", "kupię wreszcie balsam", "zrobię coś z kupą ubrań na krześle, której widok kaleczy każdego dnia moje poczucie estetyki"), nawet drobnych czynności codziennych (wstanę wcześniej i zrobię to, to, to i może jeszcze tamto) i niecodziennych (takie głupoty w przypływach jakichś sentymentalnych nastrojów - pisanie pamiętnika, robienie ludzików z plasteliny, cholera, nawet uzupełnianie zeszytów z aforyzmami). Oczywistym jest, że niczego nie kończę. Czasem ze strachu przed efektem, czasem z lenistwa, czasem po prostu zapomnę, a czasem jeszcze nie wiem nawet, dlaczego. Teraz z pewnością też tak będzie. Można tylko stawiać zakłady, jak szybko.
Mając na karku niemalże osiemnaście lat, po raz pierwszy w życiu powzięłam tzw. postanowienie noworoczne. Nie chodzi o zwalczenie brzydkiego nawyku zaczynania wszystkiego i porzucania na różnych etapach realizacji. Niebanalna rzecz: naprawiam swoje błędy. To takie śmieszne jest dla mnie samej, że robię to od Nowego Roku. I nie, nie jestem srającą-o-patetycznych rzeczach dziewuszką, po prostu czuję się ze sobą niezbyt dobrze, bo nie zdarzyło mi się nigdy aż tyle rzeczy spieprzyć, a eksperyment pt. "Jakoś to będzie" nie powiódł się.

Reasumując noworoczne wypociny, mogłabym złożyć tutaj jakieś nędzne życzenia noworoczne jako zapychacz, ale jeśli chodzi o moje ogromniaste grono czytelników (hm, jakieś 3 osoby?), to mogę spokojnie dotrzeć do nich indywidualnie. Także nie życzę wam szczęśliwego Nowego.

fałszywa szczęśliwość.

2010-12-30T00:00:00.003+01:00

Biwak zimowy:

Rzygam tą waszą obłudą.

zmiany.

2010-12-19T18:45:00.003+01:00

(Nie)dawno kiedy spadł pierwszy śnieg:

Wiziting Wrocław:

Dramatyczne Adowe urodziny:

Moje życie przeszło niezłe zatrzęsienie. Jednak jak widać nie każdy morał poprzedza bajka.

"Moja babcia zwykła mówić, że Bóg ma swój plan w stosunku do każdego z nas. Chciałbym móc zrealizować Jego plan, ponieważ mój okazał się do dupy. " (Mickey Rourke)

w obiegowym sensie tego słowa.

2010-11-24T21:35:00.004+01:00

A to Nikodem, jea. Kąpiemy!

Jest dobrze. W wolnych chwilach obserwuję, jak moje uczucia przechodzą ludzkie pojęcie. Ktoś tam chyba patrzy z góry i lekko się uśmiecha pod nosem. Czy jest "piękny? Nie wiem. Ma około 1.80 wzrostu, włosy mniej więcej takie krótkie jak ty i zielone oczy: po prostu cudowne. Ale... nie. Nie jest chyba piękny w obiegowym sensie tego słowa. Jednak na pewno jest mężczyzną z którym - jeśli go gdzieś zobaczysz - od razu chciałabyś spędzić resztę życia... " (Jonathan Carroll)

A ty moja jedyna blogowa komentarzystko, moje matematyczne skrzywienie umysłu nakazuje mi wyliczyć Ci granicę 'próbowania jeszcze jeden ostatni raz', przy czym 'ostatni' dąży do nieskończoności. Chyba tylko czas ma aktualnie monopol na rozegranie z życiem tej partyjki w trzy-pięć-osiem, jesteś łosiem. Nie wiem nawet któremu kibicuję, oczekuję tylko trafnych i satysfakcjonujących odpowiedzi, niekoniecznie rozwiązania na raz dwa trzy. Za dużo myśli, za mało czynów.
A po ośmiu godzinach samotności to wszystko strasznie śmierdzi. Zostaje mi tylko nadzieja, że ja jednak za Tobą nadążę.

na fali umierania.

2010-11-11T17:05:00.005+01:00

Środowy wieczór, który wydaje się być piątkowym wieczorem:

Połowinachy:

Nie czytam książek, ani gazet, nie oglądam filmów, nie sypiam za wiele, nie wyglądam ładnie. Ale chodzę i gadam. Więc chyba można przyjąć, że ciągle żyje. Bo wszystko inne powolutku sobie umiera przez zimą. Taka śmiercionośna pora.

piździernik.

2010-10-22T15:01:00.004+02:00

+ ja.

Tak, tak. Nie piszę za wiele, nie robię za wiele zdjęć, w ogóle jestem tak nie-za-wiele. Jeśli więc obiecałam Ci jakieś zdjęcia to przyciśnij mnie, pisz, dzwoń, bo ja chce, tylko czasem w zły sposób.

koncertowe szumy.

2010-10-04T15:32:00.003+02:00

Można mi zazdrościć: bawiłam się w kinie na imprezie dla seniorów. Ha.

pućka.

2010-09-28T18:45:00.004+02:00

Tak, mam na zdjęciach swoją niezniszczalną, mistrzowską bluzę z Batmanem, której to tak nie trawicie.

Pozdrawiam.

Karina podpisuj swoje komentarze. ^^

pęknięcie.

2010-09-21T19:08:00.018+02:00

Suczita.

Adriana.

+ dodruk krakowski:

Syla.

Krakuf.

I Agata, czyli zdjęcie, którego nikt poza mną nie lubi.

Zdjęcia są. Przeziębnie również.

obóz part.2

2010-08-25T23:08:00.053+02:00

Jestem. Wróciłam. Zmęczona, opalona na bambra, kilka kilogramów lżejsza, ale przede wszystkim prze szczęśliwa. Kraków mnie zmotywował i pozytywnie nastroił.

Chciałam te kilkadziesiąt zdjęć wrzucić jakoś logicznie. Nie wyszło, jest więc w miarę możliwości w kolejności pstrykania.

Jeszcze w trakcie pionierki. Widok z "Piri Piri".

Stachu&Pączas.

Ząbek z chorągwianym termosem.

Ostatnie godziny pionierki. Tuż przed burzą.

Stasinek i Ząbkowska.

Baton-kuchareczka.

Biuro. Przygotowania do ustanawiania rekordu w ilości przyrządzonej/zjedzonej/podanej gziki.
Tak. Udało się nam. :>

Marian 100+Program.

Batonowa musztra ver.1.

5KWPC (i Ząbkowe 6KWPC).

?

"Hej, laseczki!" :D

Chwilkę przed tym jak zaliczyłam wywrotkę na dupsko.

"Trzeci szereg proszę spojrzeć w obiektyw" :>

Nasi, nasi.

Batonowa musztra ver.2.

Szpan, lans i w generalnie ekipa medyczna.

Ostatnie zdjęcie z obozu jakie zrobiłam. Zdjęcie (mimo szumu) bardzo szczególne, bo z fotelami, które do Krotoszyna już nie wrócą. A na zdjęciu skautowe chłopaki i Marian.

Było fenomenalnie!

obóz part.1

2010-08-11T22:59:00.036+02:00

DZIEŃ ZERO

Pakowanie.

DZIEŃ I

Nasze miejsce noclegowe w formie tzw. 'na dziko', bo przecież skoro państwowe to niczyje.
Później był już tylko prysznic chusteczkami nawilżonymi i gigantyczna burza.

DZIEŃ II

Śniadanie w namiocie, bo poza nim było troszkę zbyt deszczowo.

Fotka pstryknięta podczas 6-kilometrowej wycieczki do sklepu.

DZIEŃ III

Yeah, my.

DZIEŃ IV

Widok ze schroniska.

DZIEŃ V

Wędrówka ekipy biurowej.

Krowa, która okazała się być dość agresywnym bykiem. I to w dodatku przypiętym BARDZO blisko szlaku.

Super świeża Karolina w wersji wędrówkowej.

Odnaleziona zagubiona koszulka dziecięca.

DZIEŃ VI

Widok ze Szczelińca.

DZIEŃ VII

Źródło problemów związane z przemakaniem moich treczków.

Widok na Szczeliniec spod "Pasterki".

DZIEŃ VIII

Jezioro w Adrszpadzkich Skałach. Czechy.

Mam milion zdjęć skałek, ale i tak, żeby pojąć klimat trzeba tam być, więc sobie oszczędziłam.

Wycieczka 60-osobową łódką przy akompaniamencie głosu czeskiego wilka morskiego.

Ręka Leonarda. Tego z Titanica ofc.

DZIEŃ IX

Śpię.

chrzest.

2010-07-30T00:02:00.016+02:00

Chrzciliśmy dziś mojego nowego Nikonka.
Dzięki Wam! :)

edit:
dopiero na tym zdjęciach widzę jak blogspot żre jakość. ^^

12 godzin.

2010-07-15T21:34:00.007+02:00

Dziś napiszę o szczęściu tylko tyle, że je mam. Bo mieć szczęście to tak, jakby zbierać truskawki 12 godzin i potem móc cieszyć się ich smakiem i zapachem. Z tym, że po tych 12 godzinach kręgosłup siada.

dinozałr.

2010-06-23T21:52:00.008+02:00

Jak się czuję? Wbij sobie nóż w brzuch, ale tak, byś mógł jeszcze poczuć upadek z dziesiątego piętra. Przeżyj, wstań, a jak Cię wtedy rozstrzelają to się dowiesz.

pączki cycuszka.

2010-06-11T23:13:00.013+02:00

Koniec.

pozdrawiam.

2010-06-10T21:23:00.007+02:00

Dawno już nie byłam tak zmęczona jak dzisiaj. I oczywiście zamiast leżeć w wygodnym łóżeczku pod cieplutką kołderką i z poduszką pod głową siedzę przed komputerem i katuje ludzi swoją obecnością. Zmęczenie rzuciło mi się na mózg, który zdecydowanie nie funkcjonuje tak jak funkcjonować powinien i dlatego jestem tu gdzie jestem i robię to co robię zamiast robić to co powinnam. Przybyłam tutaj aby pomarudzić sobie w najlepsze i pozdrowić kilka drogich memu sercu rzeczy.

W pierwszej kolejności pozdrawiam klucze, których zapomniałam po raz milionowy i musiałam czekać pod drzwiami na kogoś łaskawego(z kluczami).
Pozdrawiam plac zabaw, na którym grzało tak, że aż mi przykro.
Pozdrawiam deszcz, który trzyma się z daleka od Krotoszyna.
Pozdrawiam trawę, która gryzie i barwi.
Pozdrawiam pot, który wylewał się ze mnie wskutek gigantycznie wysokiej temperatury.
Pozdrawiam Lipton Tea, którym uzupełniałam ubytki wody w organizmie.
Pozdrawiam aparat, w którym rozładowały się baterie.
Pozdrawiam także tamte baterie.
Pozdrawiam czarnego kocura, który przebiegł mi drogę.
Pozdrawiam świeżo pomalowane pasy, w które szczęśliwie wdepnęłam.
Pozdrawiam książkę, która była tak idiotyczna, że skończyłam ją w połowie.
Pozdrawiam mój pokój, który jest przysypany ubraniami.
Pozdrawiam fakt, że miałam sprzątać pozdrawiany pokój.
Pozdrawiam też to, że go ostatecznie nie sprzątałam.
Pozdrawiam kolczyk, który zerwałam.
Pozdrawiam spódniczkę, którą poplamiłam.
Pozdrawiam cukier, którego unikam.
Pozdrawiam gorzką herbatę, którą piłam.
Pozdrawiam buty, które się rozkleiły.
Pozdrawiam zeszyt od ti, z którego powinnam się uczyć.
Pozdrawiam fakt, że nawet go nie otworzyłam.
Pozdrawiam moją kurtkę, która odwiesiłam na czas nieokreślony do szafy.
Pozdrawiam głowę, która boli mnie tak, że nie mogę spać.
Pozdrawiam moje łydki z tego samego powodu.
I w ogóle pozdrawiam wszystko i wszystkich, którzy przyczynili się do tego, że ten dzień był jaki był.

- Minie.
- Mi nie.

dziubdziudziubdziu.

2010-05-29T21:35:00.018+02:00

Ciepło, ciepło, ciepło, gorąco! We like it!
Dlaczegóż nie skomentowałam zdjęć? Bo ich za dużo, bo nie mam ochoty zanudzać, bo dzień jest piękny, bo szkoda mojego czasu, bo tak.

Wolność to nie stan, ani miejsce. To nie poglądy ani prawa. To cholerny wrzask pełen nienawiści lub radości, w który wkładamy całe swoje serce i płuca i nie obchodzi nas, że wezmą nas za idiotę. Więc zamiast wszystkich skarbów tego świata, zamiast sławy i szacunku, zamiast tabunów znajomych i wszystkiego czego może sobie zażyczyć człowiek, ja byłabym niewyobrażalnie wdzięczna za jeden, długi, dziki wrzask.

dodruk.

2010-05-23T16:31:00.007+02:00

Krzywo.

Mam taki dzień, że mnie to wszystko wkurwia. Nie w ten szczególnie melancholijny sposób. Nie jestem zła na świat, na ludzi czy na miłość. Nie jest to romantyczny sposób wyrażenia swoich wrażliwych myśli.
Najzwyklej w świecie jestem wkurwiona. To jest chyba ten etap kiedy uświadamiasz sobie, że nie dość, że świat jest o kant dupy potłuc, to także i ty nie jesteś ideałem. Świata kompletnie nie interesują twoje problemy. Jeżeli zaczniesz płakać, żalić się, narzekać - będzie to dla niego niczym dla żyrafy, pierdnięcie pchły znajdującej się na jej kostce. Trzeba wstać, otrzepać spodnie na kolanach i starać trzymać się w pionie.

wał.

2010-04-26T19:34:00.006+02:00

Fav.

Jak to się mówi: subtelnie?

Przelandrynaśnie.

Trawa jak w Irlandii.

Przyjemnie jest poczuć, że mogę. Mogę zrobić coś co nie ma najmniejszego sensu i dalej żyć. Mogę chodzić z bluzką na lewej stronie, mogę jeść loda w zimie i chodzić po największym błocie, bo mogę, bo słodki jest smak wolności.

cegielnia, karuzela i wiatr.

2010-04-17T19:44:00.011+02:00

Moje ulubione z całej seszyn.

Mhrr.

Wietrznie.

Konsekwencje. Są czymś nieuniknionym i niewiadomym. Nigdy nie wiesz kiedy wypłyną na wierzch. To jak beztroska przejażdżka na rowerze, gdy znienacka wjeżdżamy w gówno i wszystko rozchlapuje się dookoła, a my wstydzimy się tak bardzo, że nie zatrzymujemy się, by to wyczyścić, lecz jedziemy jeszcze szybciej, by od tego uciec.
I co? Wjeżdżamy w kolejną, jeszcze większą stertę gówna.

wijosna.

2010-03-25T18:59:00.003+01:00

Wijosna. Ciężko.

Nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem - szkoda czasu, a przydałoby się posprzątać.

chmielewska-błonie seszyn.

2010-02-27T18:19:00.002+01:00

Maja-szum. Maja-nieszum.

To jej wina, że ucięłam rękę...

Ziomuśki załapały się na zdjęcie.

To nic, że ruszone. Po prostu jest sympatyczne.

Tak bardzo się nachodziłam, tak bardzo zmarzłam, że już nie chce mi się pisać. Więc niech będzie błogosławiony człowiek, który nie mając nic do powiedzenia powstrzymuje się od ubrania tego faktu w słowa.

a stopy są punktem kulminacyjnym.

2010-02-21T22:37:00.003+01:00

Hrrr.

Pączuśkowy kulfon.

Ada-Wkurw.

Moim zdaniem najsympatyczniejsze foto biwaku, a taki spontan nocny.

...bo przecież stopy są punktem kulminacyjnym. :P

Kinia!

Pącz.

I taki miły akcent na koniec. :D

W podstawówce dla nikogo nie było ważne z jakiego sklepu ma ubrania. I tak wszyscy odcinali metki, bo gryzły. Światopogląd z wiekiem tak baaardzo się zmienia...

mam łośka.

2010-02-03T21:58:00.002+01:00

Dominika.

Ja Sznurcia.

Karina. Powiedziałabym coś jeszcze, ale się wkurzy.

Zmarchy.

Generalnie widoczek na Kotlinę Kłodzkąąąą.

Wiadomo.

Ostanie dni ferii spędziłam w zasypanej Kotlinie Kłodzkiej. Śniegu było po kostki, po kolana, po pas, po szyję - dużo generalnie.

Jesteś moim linoleum w kuchni, ręcznikiem którym wycieram twarz, pogniecionym prześcieradłem i brudną szybą widokową na świat.

faza róż.

2010-01-24T21:39:00.001+01:00

Dzień chłopca 2008(?). Moment kiery robisz zdjęcie, jednoczenie będąc na nim.

Jak widać nastąpiła zmiana szablonu. Bardzo podobny do poprzedniego, ale właśnie jestem w fazie pro róż i w mojej opinii musiało to odbić się również na blogu. Zaczęło się od prezentu gwiazdkowego: szyderczo różowych kolczyków. Kolczyki pokochałam miłością bezinteresowną, później potoczyło się samo. I rządzę!

Poza różem, wzięłam się porządnie za rysunek. Aktualnie męczę facetów. Idzie nieźle, jednak skaner tak bardzo zżera jakość pracy, że nawet ich tutaj nie wrzucam.

Zaczynam rozumieć facetów. Męska logika jest prosta! Mężczyzna raz mówi "Kocham Cię" i jeśli tego nie odwoła, jest to wciąż aktualne. Po co więc to powtarzać, skoro ma to starczyć kobiecie do końca wspólnego życia? Zostań facetem, głupia babo - a życie stanie się prostsze!

zimowa seszyn zakochanych.

2010-01-16T17:09:00.017+01:00

Od tego zdjęcia zaczęliśmy imprezę: zimowa seszyn zakochanych.

Gdybym używała lustrzanki to widzielibyście wyostrzonych Adę&Patryka i perfekcyjnie zamazane rurki itede. A nie widzicie, więc to dowód, że używam kompaktu.

Marzliśmy sobie na błoniach, tj. oni marzli i marzły moje ręce.
Oni od pozowania, ja od klikania.

Rozmyć Patrysia! Rozmyć Patrysia!

Nie ogarniam kształtu tej rękawiczki.
I wyraz twarzy wcale nie kłóci się z gestem. :D

Nie mogłam zdecydować czy wrzucić tutaj to zdjęcie, czy też nie.
Ostatecznie jak widać, jest.

Kolejne zniekształcona rękawica Ady.

I Patryk jako tło.

Miało być jedno takie zdjęcie pokazujące prawdę o związku.

Generalnie zmarzła cała nasza czwórka(Ada, Bater, ja i mój aparat). Byłam dzisiaj niekreatywna, ale chyba nie było tak źle, dlatego, że:
a) Ada&Bater chcą jeszcze sesje w wersji letniej
b) wybrałam do publikacji aż 11 zdjęć
c) doszłam do wniosku, że mam jakiś tam swój własny, nędzny styl

Jest dobrze! Wkraczam na pole walki. Uwaga będę rzucać rękawicami!

starocie.

2010-01-14T14:54:00.009+01:00

Najlepsze z najlepszych.

Kaśś.

Obsrana śniegiem.

Kasia Dżi.

Krowie spojrzenia.

Karina, Roxi i Dupa kulającą jądro. :D

Przyjaciel każdej kobiety. ^^

Znalazłam te zdjęcia przeglądając zakurzone foldery. Zdziwiłam się, że tak mało z nich opublikowałam (by zobaczyć notkę kliknij tu).

Od rana płaszcze tyłek w domu. Szkoła okazała się być niewystarczająco fascynująca dla mojej osoby, więc odpuściłam sobie ją z okazji zbliżających się ferii.

nie pogodosz.

2010-01-11T22:43:00.003+01:00

Spokojnie panowie, to nie feminizm tylko moje specyficzne poczucie humoru. ^^

I nie zdążyłam Ci nawet powiedzieć, że dla Ciebie polubiłam zimę.

- Musisz przyjechać, potrzebuje pomocy!
- Co się stało?
- Mój miś jest w praniu i nie mam z kim spać, a jestem pewna, że dzisiejszej nocy wielkie potwory wyjdą z szafy i będą chciały mnie zjeść!

po dupie.

2010-01-02T20:07:00.006+01:00

Sylwestrowy Pącz.

Balony, krowa i Karina.

Cukiereczki.

Dupa gratis od życia. Właściwie to po dupie.

Jestem zajebista.
I nawet nie pytajcie o zdjęcia z sylw, bo wszystkie są beznadziejne.

pantofelek.

2009-12-30T21:14:00.009+01:00

I nadszedł moment kiedy żałuje, że przycięłam moje kłaki.

Cenie sobie kolorystykę tych zdjęć, bo nie widać że mam 'ruszofom' koszule. ;)

I później ktoś Ci powie, że okolice Salni są biedne. No a racji mieć nie będzie.

Fotoszop też swoje zrobił, zapewne.

Na te zdjęcia czekałam trochę. Owe trochę jest względne, bo pół roku to jednak sporo czasu. Ale nie narzekam, bo już prawie zapomniałam o jedynej w moim życiu sesji.

Poza tym doszłam do takiego wniosku, że jestem skazana na uczuciowe niepowodzenie. Podstępnie upuściłam pantofelek, a jego szlak trafił. Zgubił się gdzieś i nie ma opcji, żeby ktoś cudownie na niego wpadł. Więc księcia, pałac i koronę mogę sobie odpuścić. Bez żalu, łez i kłamstw.

szczeniara.

2009-12-20T23:35:00.004+01:00

Przejrzałam całego bloga od deski do deski i jak zwykle o tej porze roku, doszłam do wniosku "Ale byłam szczeniarą". Najlepsze jest to, że za rok też wpadnę na to samo. I znów będę miała cel by dorosnąć i zrzucić parę kilo(to takie typowe, że aż mi wstyd).
Wiem, że żałosny jest fakt, że ostatnio są wrzucane tylko zdjęcia, które przedstawiają mnie. Tak wyszło. Obiecuje poprawę, bo aż kusi mnie, żeby potarzać się w śniegu(przy -17 stopniach) z aparatem i jakąś modelką. Jednak od powzięcia kroków w tym celu, powstrzymuje mnie fakt, że mój nos pełni funkcje kranu z bakteriami, a tyłek mam pokuty od zastrzyków. Biały puch oglądam więc zza szyby.
Zostawcie mnie samą sobie, a zjem się na drugie śniadanie.

rawicka i te sprawy.

2009-07-07T23:01:00.008+02:00

Mówi się, że jak ktoś jest smutny to ma usta w podkówkę.
Ada w podkówkę się uśmiecha.

"...i ten kaktus."

Wybuchy śmiechu, niczym bomby.

Czis.

Tu ten.

Nie ten głupi, kto nie rozumie,
ale ten, kto się nie zastanawia.

hepi berfsdej majson.

2009-06-28T23:31:00.007+02:00

To Majson. Zdjęcie zrobiła sama. Moim aparatem, jakże by inaczej.

Ogólnie to tego zdjęcia miało tu nigdy nie być, acz stało się tak, że świętuje dzisiaj urodziny Majki(przypadają na 7 grudnia, ale pomińmy to) i są. Także hepi berfsdej Majciaaa.
Mogłabym też rzucić zajebiście żenującą gadkę o przyjaciołach i skrzydłach, czy czymś w tym klimacie. Jednak po co? Każdy swoje wie.

holidej.

2009-06-27T15:48:00.009+02:00

Mój sprzęt dał popalić. W efekcie okazało się, że wcale nie jest taki znowu zły. Ale przy takim świetle, no to większość by pozamiatała.

Rozmazało mi, a szkoda.

Jankes w zieleni.

Plastycznie, Mielon.

Trwonisz czas. Prawdopodobnie utknąłeś w martwym punkcie, nie wiedząc, po co i w którą stronę. I bardzo prawdopodobne, że generalnie i ja w takim punkcie siedzę, na zielonej trawce, w słońcu, w słynnych moich okularach, tak po prostu tkwię. Uroczyście więc przysięgam i obiecuję brak poprawy. Dalej mam zamiar zajmować się pierdołami, nic-nierobieniem, babraniem w pościeli, szukaniem sensu w wirujących liściach herbaty, spaniem do południa i ogólnym leniwieniem się. Wakacje!
Powyższe foty pochodzą z Kupały mojej drużyny. Późno bo toczyłam walkę z Bloggerem, acz już dobrze. Wszystko działa jak powinno.

nikąd.

2009-06-09T21:59:00.010+02:00

"Jaaaa Sznurcia, ale ty jesteś słodka" 0 tak, aż się wymiotować chce.

"Sznurcia, patrz jakie slumsy" czyli Krotoszyn.

Majcia na tle parcelek.

Przepraszam, którędy do nikąd?

W stronę parcelek.

Dzień dzisiejszy upłyną mi pod znakiem deszczu i rysunków. A właściwie to jednego deszczu i jednego rysunku.

Znów krótko, bo co może powiedzieć ktoś opuszczony przez słowa?

-Popatrz, co ta miłość wyrabia z ludźmi!
-Lepiej zobacz to, co robi jej brak...

totalny out.

2009-06-05T22:13:00.014+02:00

Majjaaa, mój wysłuchiwacz.

Wiem, że czujecie zawiść oglądając to zdjęcie. Ja też bym ja czuła, gdybym była wami. Ale nie jestem wami. Jestem sobą.
I Majcia robiła.

A Maja ma w nosie(tej pani) całą Mleczną Ekspedyszyn, czy co to tam było.

Pis&lof i takie tam brudne interesy.

Dlaczego totalny out? W sumie to jakoś samo wyszło, ktoś pomógł i jest. Czy można przez 2h gadać o niczym? Dziś już wiem, że można.

dzień dziecka.

2009-05-31T15:43:00.009+02:00

"Widzę Cię chłopaczku!"

Maja dendrofil. Ja nie jestem zdziwiona.

Jabłko-czereśnie.

Ha. Frygasso.

Bociek.

Jeśli ostatnio:
a) zawiodłam Cię
b) obraziłam Cię
c) okłamałam Cię
d) nie chciałam Ci ustąpić
e) byłam wobec Ciebie wredna
f) pozjadałam wszystkie rozumy
g) ryczałam Ci w rękaw
h) śmiałam się w głos
i) miałam sapy i fochy
j) cokolwiek innego
to przepraszam. Bo właściwie to tylko tyle mogę. Bo mogę rzucić banał, bo to banał, choć szczery to nic nie znaczący. Więc przepraszam. Po prostu.

Tak, mam zły humor. Przejdzie.

banał.

2009-05-28T19:06:00.004+02:00

Tak. To znów ja. Teraz też nie mam nic do powiedzenia. Chyba, że o pogodzie, bo znów zła. Bo znów banały.

Nadchodzi czas by złapać sens bezsensowności i utopić się w bezsensie tego sensu. Wakacje?

fenomenty 2.

2009-05-11T17:54:00.008+02:00

Napinka musi być.

Grunt, żeby błyszczeć.

Kapelusz Robinsona.

Thhru&dark.

Życie bywa trudne dla kaczek, zwłaszcza jeśli są zastraszone przed młode indyczątko.

Bo wy 'som oby dwa'.

Nie powiem, bo mile to wszystko wspominam. Bardzo.

fenomeny.

2009-05-10T14:18:00.009+02:00

Ewidentnie od tego fenomenu trzeba zacząć, ot co.

Gotycko.

Lachon budzi się do życia.

Komary pożarły nogi.

Loczkersy, dla kontrastu z kolejnym fołto.

Kobieta wyzwolona.

I kałboj jako konkluzja.

I tak oto jestem po biwaku. Helenopol dał radę po raz kolejny.

by dawać świadectwo.

2009-05-04T20:46:00.005+02:00

Stare. I zakochałam się w nim, ot co.

Za czerwień, za rzęsy, za uwiecznione klepanie i za wiosnę w tle.

Tak, a to znając Adulca się jej nie spodoba.

Drogi Boże, Przez cały dzisiejszy dzień do tej pory postępuję jak należy. Nie złościłem się, nie byłem chciwy, złośliwy, samolubny, zazdrosny ani uszczypliwy, nic jeszcze nie wypiłem ani nie fajczyłem. Nawet ani razu nie skłamałem. Jestem Ci za to bardzo wdzięczny. Ale drogi Boże, za chwilę zamierzam wstać z łóżka i od tej pory bardzo będę potrzebował Twojej pomocy."
Cejrowski.

parcelaśnie.

2009-04-12T14:48:00.004+02:00

Srututu. Majson we fiolecie.

Adulec.

Bez zmian. Bez zmian na lepsze.

a gdyby tak film.

2009-03-23T21:47:00.004+01:00

Coraz częściej jest tak, że czekam z niecierpliwością na jakiś film. Zachęci mnie recenzja, słowo rzucone przez znajomych, cokolwiek. A gdy przychodzi do jego premiery to odpuszczam, po prostu. Szkoda jednak, że w tym wypadku, film jest tutaj tylko przenośnią.

wietrznie.

2009-03-18T14:55:00.006+01:00

Ukazała się dzisiaj u mnie niemoc słowna oraz naukowa. Moja cierpliwość i skupienie mają skończone granice.
Czytam i nawet nie wiem, kiedy słyszę kapanie.
Jestem chodzącym lasem deszczowym.
Wydźwięk dnia dzisiejszego? Zdecydowanie negatywny.

z życia biedronki.

2009-03-17T11:36:00.011+01:00

Biedronki są chyba raczej od jajek.

Gęsia skórka to znak, że się nie chce. A czego, to już zależy od sytuacji.

kręgle.

2009-03-15T22:00:00.008+01:00

Ada w koralach koloru jajecznicy.

Ubóstwiam te włosy, mimo, że ubóstwiam w milczeniu.

Karola. Owszem, ale jaka: w koronce.

Modlicha ver. 2

-A co jeżeli, rzeczywistość tak naprawdę jest iluzją i nic nie istnieje?
-Cóż, w takim razie zdecydowanie przepłaciłem mój nowy dywan.
Woody Allen - najbardziej czarujący realista na świecie.

śnieżno.

2009-03-15T20:42:00.013+01:00

Te kilka zdjęć to dowód na to jak wiele rodzajów radości istnieje. I chyba dlatego właśnie tutaj są.
A ja? Na dzień dzisiejszy śpię, ewentualnie trwonię czas przy lasującym mózg pudle. Mogłabym wyjść - na dworze przecież taka paskudna pogoda! Aż chcę się żyć, bo przecież kto nie czekał na deszcz?

15 marca 2009